- Mil -

Cuda Słońce otacza Blaskiem nasz świat Rozświetla ciemne drogi Ogrzewa ciało Dodając odwagi To cud przyrody (...) Przychodzi deszcz Który zmywa plany Rozprasza myśli Zamiary Szarością napełnia Świat dookoła Nie pyta kiedy !! Zamysł W bezruchu zatrzymał się świat zastało się wszystko niby to nowość a jednak nie ten spokój oczywisty. W duszy niepokój pustka wzbiera ciało pytanie proste co nam jeszcze zostało. W błądzące myśli wkrada się strach rozczarowanie nieznane dotąd serca czuwania Jak przetrwać ciągłe pytanie! Cokolwiek Kto zna prawdy blask we mgle Spowija świat mrocznie wyglądając Kto wierzy obiecanym sprawom rzucanym na wiatr w oddali Kto ufa innemu licząc jego sercu oddaniem Temu płonne życiowe nadzieje czas rozwieje ... Dal Gdzie jesteś będąc wszechobecna niczym promienie słońca przenikające świat Dokąd idziesz nie widząc końca drogi rozdartej jak głos w próżni biegnący Kiedy ukażesz oblicza swego blask zanim zgaśnie i zniknie po nim ślad ! Oblicze Jaka jesteś? w promieniach dnia Gdy wstaje słońce opada mgła. Dzień się rozwija słońce w rozkwicie Jaka jesteś? o nocnej porze Kiedy księżyc przychodzi w gwiezdnej zorzy Jaka jesteś? gdy niebo daje znaki śmiałe, czytelne, przejrzyste Jaka jesteś? pytanie nieoczywiste ! Dwa Światy Blisko gdzieś to daleko tutaj W oddali świat mieni się ponuro Każdemu dając szczęście nic nie otrzymując W strumieniach czasu odgaduje myśli dając jednym bliskość a drugim bezsilność

- powrót -