- Victoria -
*** Płonę... W twoich oczach zakrwawionych Widzę odblask gorących wspomnień Twoje dłonie drżą Kołysane nagą prawdą Patrząc na usta Przepełnione goryczą, Uciekają w głąb nicości, Samotnie przemierzając Bezkresne morze łez. Bezpowrotnie dotykają łona Prawdziwej miłości By opadając w popiołowej głębi Przeżyć wszystko od nowa I płonąć... *** Dlaczego Ja Będąc w ciele kobiety Nie potrafię odnaleźć Piękna swojego istnienia ?! Dlaczego Ja Będąc nie - tak Słabą istotą Ciągle dręczę myśli Nie stwarzając nic ?! A może jestem Eksperymentem Stworzonym dla zabawy Stworzonym do niczego Z potrzeby pragnienia ?! *** Moja dusza zabłąkana, bezsilna Szuka ukojenia W twym boskim ciele Jednak ty ja odpychasz Zardzewiałą Bo wiesz, że pożytku Z niej nie będzie. *** Stłuczone lustro Stało się moją przeszłością Lękiem i obawą Co będzie dalej Stałeś się daleki Choć tak bardzo bliski Mimo, że ciebie tu nie ma Wciąż czuję Twój zapach Wciąż widzę twoją twarz Rozbitą w kawałkach lustra. *** Proszę pozwól mi umrzeć niech zapomnę na chwilę czym jestem niech wiatr połknie moje obawy niech słońce po raz ostatni opali moją zlęknioną bladą twarz niech woda obmyje moją zabłąkaną duszę - zranioną niech muzyka utuli mnie do snu nie chcę być więcej sama pasożytem dla siebie nie chcę narzucać serca twojemu nie chcę oglądać krwawej głębiny poszarpanej, współczesnej, znienawidzonej Proszę pozwól mi odejść - nie wrócę. *** Słońce zamarło W rozpierzonym wietrze Spalone niegdyś źrenice Popiołem sypnęły na ziemię Gorąca twarz przyblakła W płatkach śniegu Rozwiane włosy Wypadły zmęczone Trudnością życia Serce przestało współczuć - zamarzło. *** Moja dusza zabłąkana, bezsilna Szuka ukojenia W twym boskim ciele Jednak ty ją odpychasz Zardzewiałą Bo wiesz, że pożytku Z niej już nie będzie. *** Dzień z dniem równy sobie nie przynosi boskiego spokoju strach przed nieznanym powala wszystkie marzenia pragnienie szczęścia przestało być uczuciem noc przechwala prawdę która nigdy nie nadejdzie *** kto podarował mi wspomnienie na miękkim obłoku miłości czuję zapach ich rąk w tak jaskrawych oczach maluję czarną źrenicę upadku
	- powrót -